فولاد مورد استفاده برای تکیه گاه سازه های فولادی باید مستقیم و بدون پیچش قابل توجه باشد. انحراف طول پس از برش باید در 5 میلی متر باشد و لبه های بریده شده باید عاری از سوراخ و لبه های نورد شده باشند.
تکیه گاه های فولادی باید محکم جوش داده شده و بدون تغییر شکل قابل توجه باشد. فاصله عمودی بین هر مهاربند متقاطع تکیه گاه باید با الزامات طراحی مطابقت داشته باشد، با انحراف بیش از 2 میلی متر. فاصله بین لایه ها نباید کمتر از دو برابر قطر خارجی کابل به اضافه 10 میلی متر باشد. برای کابل‌های پر شده از{4}روغن، نباید کمتر از دو برابر قطر خارجی کابل به اضافه 50 میلی‌متر باشد.
تکیه گاه های کابل باید به صورت محکم، افقی و عمودی نصب شوند. مهاربندهای متقاطع هر تکیه گاه کابل بر روی یک لایه باید در همان صفحه افقی قرار گیرند و انحراف ارتفاع از 5 میلی متر بیشتر نباشد. تکیه گاه های کابل نصب شده در ترانشه های کابلی شیب دار یا ساختمان ها باید شیب یکسانی با ترانشه کابل یا ساختمان داشته باشند. حداقل فاصله از مهاربند متقاطع تکیه گاه کابل تا بالای ترانشه، دال کف یا پایین ترانشه باید مشخص شود.
انحراف عمودی محور سازه فولادی مونتاژ شده نباید از 0.2% طول آن، خطای افقی مهاربندهای متقاطع نگهدارنده نباید از 0.2% عرض آن تجاوز کند و انحراف مورب محور نباید از 0.5% طول مورب تجاوز کند.
ساخت و نصب سینی کابل باید الزامات طراحی را برآورده کند.
تکیه گاه های کابل باید ابتدا با پرایمر ضد خوردگی پوشانده شوند و رنگ باید یکنواخت و کامل باشد.
تکیه گاه های کابلی که در مناطق مرطوب، داغ، پاشش نمک یا خورنده شیمیایی قرار دارند، باید تحت درمان ضد خوردگی یا گالوانیزه گرم{1} قرار گیرند. از طرف دیگر، تکیه گاه ها را می توان از مواد دیگر با مقاومت در برابر خوردگی خوب ساخت.