اولین انتخاب مواد لوله فولادی گالوانیزه است. مطابق با الزامات و مقدار از پیش تعیین شده ما پردازش خواهد شد. به طور کلی طول لوله فولادی گالوانیزه نباید کمتر از 2.5 متر باشد. اگر قرار است لوله های فولادی به داخل زمین رانده شوند، باید با توجه به شرایط خاک پایه ما به شکل خاصی پردازش شوند تا از نصب مناسب اطمینان حاصل شود. آنها معمولاً به صورت زاویه دار بریده می شوند یا برای جلوگیری از کج شدن لوله در حین رانندگی، می توان آنها را به شکل صاف و نوک تیز پردازش کرد.
انتخاب ماده دوم فولاد زاویه است. فولاد زاویه گالوانیزه معمولاً با مشخصات 25 میلی متر × 4 میلی متر استفاده می شود. طول فولاد نبشی نیز نباید کمتر از 2.5 متر باشد. در طول ساخت، یک انتهای فولاد زاویه دار باید به شکلی نوک تیز، معمولاً با تراشکاری پردازش شود.
ثالثاً، ما باید خط زمین را با توجه به نقشه ها و الزامات نصب اندازه گیری و علامت گذاری کنیم. روی این خط باید گودال فونداسیون به عمق 0.8 تا 1 متر حفر شود و عرض گودال عموماً 0.5 متر است. قسمت بالایی ترانشه باید کمی گسترده تر باشد و سنگ های موجود در پایین باید تمیز شوند.
نحوه نصب الکترودهای زمین
شرایط عمومی زمان: پس از حفر ترانشه، الکترود زمین و آهن مسطح گالوانیزه باید بلافاصله برای جلوگیری از ریزش ترانشه نصب شوند.
ابتدا لوله آهنی نبشی یا فولادی گالوانیزه را روی خط مرکزی ترانشه قرار دهید و آن را به داخل خاک بکشید. معمولاً از چکش دستی استفاده می شود. یک دست الکترود زمین را نگه می دارد در حالی که شخص دیگر از یک پتک برای ضربه زدن به بالای الکترود اتصال به زمین استفاده می کند و آن را به زمین می برد. برای جلوگیری از خم شدن لوله فولادی یا آهن زاویه دار، می توان یک کلاهک اضافه کرد و در بالای الکترود زمین قرار داد. برای اتصال زمین فولادی زاویه دار، فولاد زاویه کوتاه، تقریباً 10 میلی متر طول، می تواند به طرف دیگر فولاد زاویه زمین جوش داده شود.
هنگام رانندگی الکترود زمین مصنوعی، معمولاً از چکش دستی استفاده می شود. چکش باید ثابت باشد و دقیقاً به مرکز الکترود زمین برخورد کند و از هرگونه انحراف جلوگیری کند. همچنین باید عمود بر زمین نگه داشته شود. رانندگی باید زمانی متوقف شود که بالای الکترود اتصال زمین 600 میلی متر از زمین فاصله داشته باشد.